Эмнэлгээс гарах өдөр сувилагч гэдэсний нүх (стома, stoma)-ний уут (ostomy pouch) солих аргыг дахин нэг удаа үзүүлэв. Эмнэлэгт байхдаа бүгдийг ойлгосон гэж бодсон ч гэртээ угаалгын өрөөний толины өмнө ганцаараа зогсоход гар маань хөшив. Гэдсэн дээр дугуй хэлбэртэй суусан стома бодсоноос минь улаан, бага зэрэг хавдсан харагдав. Өөрийн минь бие мөртлөө өөрийнх минь биш мэт санагдсан тэр мэдрэмж хамгийн танихгүй байлаа.
Эхний хэдэн өдөр ууттай нэг удаа солиход гучаас дээш минут зарцуулагдсан. Арьс хамгаалах хавтан (skin barrier)-г стомагийн хэмжээнд тааруулж хайчлахаас эхлээд гар минь чичирдэг байв. Хэт том хайчилбал гоожино, хэт жижиг хайчилбал стомаг дарж өвддөг гэсэн ч тэр хооронд таамаглах нь үнэхээр хэцүү байлаа. Нэг удаа бүгдийг наачихсаны дараа ирмэг нь хөөрчихсөн тул эцэст нь хуулж аваад дахин эхнээс нь хийсэн. Тэр шөнө юунаас ч юм хамрын үзүүр маань хүчтэй болов.
Хамгийн их айдаг байсан зүйл бол гоожих явдал байв. Унтаж байгаад нойтон мэдрэмжээр сэрсэн өглөө эрт хөнжлөө хальж аваад нэлээд удаан хоосон суулаа. Хэнд ч гомдлоо хэлэх газаргүй, үүнийг насан туршдаа ингэж амьдрах ёстой юм болов уу гэхэд сэтгэл минь гүн унав. Гэвч гайхалтай нь нэг удаа ийнхүү хүндээр туулсны дараа дараагийнх нь арай бага аймшигтай болсон. Арьс цэвэр, хуурай үед наавал сайн наалддагийг бүтэлгүйтэх явцдаа биеэрээ сурсан.
Хоол хүнсийг ч бага багаар мэдэж авлаа. Шош, байцаа их идсэн өдөр хий хурж уут бөмбөлөг шиг хөөв, ус бага уусан өдөр гарц нь түгжрэх мэт өтгөн болов. Хэн ч тогтоож өгөөгүй, харин өөрийн минь стома заасан хоолны дэглэм болохоор тэр өдөр идсэн зүйлээ жижиг дэвтэрт тэмдэглэж эхэлсэн. Тэр тэмдэглэл хуримтлагдахад удалгүй биеийн минь хэмнэл харагдах болов.
Хоёр сар орчим өнгөрсөн байх. Нэг өглөө уутаа солих зуур гэнэт ойлгов. Толио ч харалгүй зөвхөн хурууныхаа үзүүрийн мэдрэмжээр хавтанг наачихсан байлаа. Цагийг хэмжихэд арван минут ч болоогүй. Ийм энгийн зүйлд ганцаараа инээд хүрэв. Тэр аймшигтай байсан зүйл нь хэдийнэ шүд угаах шиг өдөр тутмын хэвшил болсон байв.
Одоо ч хааяа гоожиж, хааяа арьс яршиж гонсойлгодог. Гэсэн ч тэр толины өмнө хөшсөн зогсож байсан өөрийгөө санахад энд хүртэл ирсэндээ бахархдаг. Хэрэв өнөөдөр үүнтэй анх удаа нүүр тулж буй хэн нэгэн байвал хэдхэн өдөр тэвчээрэй гэж хэлмээр байна. Гар бодсоноос чинь хурдан дасдаг. Мөн энэ уутыг зүүгээд ч гадагш гарч, инээж, хоол идэх энгийн өдөр дахин ирдэг юм.
Энэ нийтлэл нь хувь хүний туршлагыг хуваалцах зорилготой бөгөөд эмнэлгийн оношилгоо, эмчилгээг орлохгүй. Стома арчилгааны явцад гоожих, эсвэл арьсанд асуудал гарвал эмчдээ эсвэл стомагийн мэргэжлийн сувилагчтай зөвлөлдөнө үү.