Өнгөрсөн долоо хоногт авсан гардени (gardenia) цэцэг өнгөрсөн өдрүүдэд миний хамгийн ойр анд болж байна. Цонхны дэргэд тавиад унтахад үнэр нь шөнөжингөө салхинд хийсэн миний хамрын үзүүр рүү эргэн ирдэг. Тэр үнэр нь үнэхээр зөөлөн уужим тул нойрмог байхад ч царай минь зөөлрөхийг мэдэрнэ. Ганц үнэр зүрхийг минь ингэж амраана гэж бодсонгүй. Өвдсөнөөс хойш ийм өчүүхэн зүйлс гэнэтийн хүндээр зүрхэнд минь тусдаг болов.
Өчигдөр ажил дээрээ гарах өргөдлөө (resignation) өглөө. Буцах замдаа мөр минь хөнгөрсөн ч, хачирхалтай нь тэгсний дараа ажилдаа явах нь улам л дургүй санагдах боллоо. Бас сар гаруй үлдсэн нь урьд хэзээ ч байгаагүй хүндээр санагдана. Арван хоёр жилийн дараа дахин авсан ажил байсан бөгөөд хүүхдүүдтэй наргиж байсан цаг үнэхээр зугаатай байв. Гэхдээ хүмүүсээс ирэх ядаргааг (fatigue) яахын аргагүй байлаа. Шалтгаангүйгээр намайг тоохгүй харц байсан нь үнэндээ арай л инээдтэй санагдсан. Бие ч сэтгэл ч урьдынх шигээ биш болсныг өдөр бүр мэдэрдэг байв. Эрүүл байсан жилүүдэд минь бол би зүгээр л чимээгүйхэн тэвчих байсан. Одоо тийм биш. Энэ бол өөрийгөө илүү анхаарах цаг минь гэдгийг мэднэ. Жаахан амраад наймдугаар сарын үзлэгээ (checkup) эсэн мэнд давчихвал гэж бодож байна.
Ирмэггүйгээр, дугуйхан амьдрах нь огт амар хэрэг биш юм байна. Өөрийгөө л барьж байхад хүчир атал өөр хүнтэй хөл нийлүүлэн алхах нь ямар их ачаа вэ. Хараахан өвдөж үзээгүй хүмүүс яагаад ийм хэцүү байдгийг ихэвчлэн ойлгодоггүй. Тэр нь ч зөв. Би ч нэгэн цагт яг л тийм байсан.
Сүүлийн үед миний өдрүүд эмх замбараагүй. Тогтоосон дэг журам (routine) минь байнга алдагдаж, өөрийнхөө толгойг ч цэгцэлж чадахгүй өдөр олон. Тэгээд л гэнэт бодлоо: өдөр бүрээ алдаагүй цэгцтэй амьдардаг хүн дэлхийд хэд байдаг бол? Ингэж бодоход сэтгэл минь арай хөнгөрсөн.
Хэдхэн хоногийн өмнө цэцэрлэгт хүрээлэнгийн сандал дээр сууж байтал гэнэт аадар бороо асгарав. Шороо, борооны үнэр хамрыг минь дүүргэсэн тэр мөч ямар нэгэн байдлаар жаргалтай санагдсан. Бусад нь бүгд борооноос зугтаж саравчны дор шахцалдсан ч, би бороог ингэж нүүрэндээ, ийм ойрхон мэдрээгүй удаж байлаа. Бороо намжих үед горхины зүг бууж явтал нугасны нэг бүл ус биш харин зугаалгын зам дагуу эгнэн дэрвэлзэн алхаж байв. Их болсон урсгал бяцхан биед нь хэтэрхий хүнд гэдгийг мэдсэн бололтой. Тэд тийм л өхөөрдөм байсан тул би удтал зогсон ширтэв. Дийлэхгүй бүх зүйлээсээ зайлсхийдэг хүн биш ч одоохондоо наад зах нь чимээгүйхэн тойрон гарах нь дээр санагдав.
Эргэн бодоход би ажил дээрээ зөвхөн бусдад л сайн хүн мэт харагдах гэж хичээж байжээ. Үнэндээ хамгийн түрүүнд анхаарах ёстой хүн нь би өөрөө байсан атал. Үлдсэн нэг сард би өөртөө энэрэнгүй хүн байж дуусгахыг хүсэж байна. Учир нь би үнэ цэнэтэй хүн. Бага сургуульд сурдаг байсан хоёр хүүхэд минь хэдийнэ хорь гарсан том хүмүүс болж, одоо эсрэгээрээ намайг тайвшруулж, дэмждэг болсон. Тэр ганц сэтгэл л намайг дахин нэг өдрийг даван туулахад тэтгэдэг.
Эмчилгээний (treatment) дунд яваа бүх хүнд хэлэхэд — хэзээ нэгэн цагт энэ бүхнийг хуучин үлгэр мэт инээмсэглэн дурсах өдөр ирээсэй гэж чин сэтгэлээсээ хүсэж байна. Эргэн бодоход цаг хугацаа үнэхээр юунд ч саадгүйгээр урсаж өнгөрдөг юм байна. ※ Энэ бол ердөө нэг хүний амссан туршлага, мэдрэмж төдий. Эмчилгээ болон биеийн байдалтайгаа холбоотой шийдвэрийг заавал эхлээд өөрийн эмчтэйгээ (doctor) ярилцаарай.