Цээж, нурууны хэсэг байнга өвдөж, шингэц муудаж байлаа. Гэсэн ч хоолны дуршил хэвийн, харин ч ямар нэг юм идэхэд гэдэс тань бага зэрэг тайвширдаг мэт байсан тул би үүнийг тоосонгүй. Нас ахихаар хэн ч шингэцийн үйл ажиллагаа муудна гэдэг шүү дээ. Тэгж өөрийгөө тайвшруулан дурангийн (endoscopy) шинжилгээгээ байнга хойшлуулсаар байв. Арван жилийн дараа анх удаа хийлгэхэд минь ходоодны шарх (ulcer) гэж хэлсэн бөгөөд эм уусан ч эдгэрэх шинжгүй байлаа.
Гурав дахь эд эсийн шинжилгээгээр (биопси) л би хорт хавдар гэдэг үгийг сонссон. Аль том эмнэлэгт явахаа эргэлзэн бодож байтал хийлгэсэн CT шинжилгээгээр өндгөвч (ovary) хүртэл тархсаныг мэдсэн. Тэр агшинд тархи минь зүгээр л цав цагаан болов. "Ингэж л дуусгах нь уу?" гэсэн бодлоос өөр юу ч толгойд орсонгүй. Одоо эргээд бодоход тэр үе хамгийн аймшигтай байсан санагддаг.
Аз болоход хэд хэдэн тасаг хамтран зөвлөлддөг олон салбарын баг (multidisciplinary) эмчилгээгээр чиглэл тодорхой болсон. Ходоод тайрах болон өндгөвч авах мэс заслыг (gastrectomy) нэг дор хийлгээд, дархлааны эмчилгээ (immunotherapy) болон эсийн хорт нөлөөт хими эмчилгээг (cytotoxic chemotherapy) хослуулсан эмчилгээг хэсэг хугацаанд үргэлжлүүлсэн. Одоо хүчтэй талыг нь хасаад дархлааны эмчилгээ ганцыг тулгуур болгон үргэлжлүүлэх үе шат руу шилжсэн. Зорилго нь 2 жил. Дараагийн ээлж (cycle) ойртох болгонд "Энэ удаа ямар гаж нөлөө ирэх бол" гэж бага зэрэг хурцаддаг ч гэлээ, эндээс ийш хүрч ирсэн нь ч өөрөө их юм гэж бодон талархдаг.
Цаашид хэр их хугацаа надад үлдсэнийг үнэнийг хэлэхэд би ч өөрөө мэдэхгүй. Гэсэн ч өөрийн туулж өнгөрүүлсэн гаж нөлөө, эсвэл хими эмчилгээний явцад ийм юм арай тус болж байсан гэх жижиг сажиг зүйлсээ ижил байдалд орсон хүмүүстэй хуваалцмаар санагдсан юм. Зарим хүнд энэ нь үнэхээр өчүүхэн ч санагдаж болох ч, гэрэл гэгээгүй тэр үед нэг ч мөр тайвшрал болж чадвал тэр нь хангалттай гэж би боддог.
Ижил онош авсан ч хүн бүрийн өвчний явц, эмчилгээ өөр өөр байдаг. Энд бичсэн зүйл бол ердөө нэг хүний туршлага тул өөрийнхөө эмчилгээг заавал хариуцсан эмч нартайгаа зөвлөлдөн шийдээрэй.