Өндгөвчний хорт хавдар (ovarian cancer) гэдэг үгийг анх сонссоноос илүүтэй хими эмчилгээ (chemotherapy) эхэлнэ гэсэн үг надад илүү аймшигтай санагдсан. Мэс засал дуусахаараа дуусдаг бол хими эмчилгээ нь удаа дараалал нь тогтсон тул цаашид хийлгэх ёстой тоо толгойд минь хадаатай байсан. 1, 2... 6 дахь удаа. Тэр зургаа нь ийм урт байх гэж бодсонгүй.
Үс минь 2 дахь удаагаас унаж эхэлсэн. Дэрэн дээр атга атгаараа орхигдож байгааг хараад удаан хугацаагаар хоосон суусан. Эцэст нь үсчинд богино тайруулсан боловч толинд тусаж буй өөрийн дүр танихгүй болсондоо биш, 'аан, би үнэхээр өвчтөн боллоо доо' гэж бодсондоо нулимс гарсан. Гэсэн ч хэдэн малгай, ороолт авч тавьсны дараа сэтгэл минь хачирхалтайгаар бага зэрэг тайвширсан. Унахыг хүлээж авсны дараа өдөр бүр санаа зовдог нэг ажил багассан.
Хамгийн тэвчихэд хэцүү нь тэнхээ байлаа. Эхний удаад хэдэн өдөр хэвтэхэд эргэн сэргэдэг байсан бол удаа дараалал нэмэгдэх тусам эргэн ирэхэд улам удах болсон. 4 дэх удаа орчим болоход угаасан хувцсаа дэлгэж байхдаа ч суучихмаар болдог байсан. Бие минь өөрийнх биш мэт мэдрэмж, ухаан саруул мөртлөө бие нь дагахгүй байх тэр гачлан хамгийн их гаслантай байв.
Амт оролт ч байнга өөрчлөгдсөн. Урьд дуртай хоолноос төмрийн амт гарч, үнэрлэхэд л дотор муухайрах өдрүүд байсан. Тэр үед хүчлэн идэхээс илүүтэй гүехэн дайруулдаг зүйлийг бага багаар олон удаа иддэг байв. Сэрүүхэн жимсний хэдэн зүсэм, бүлээн будааны нэг аяга тийм их талархмаар санагддаг байсан. Хурууны үзүүр, хөлийн үзүүр бадайрах шинж тэмдэг ч удаа дараалал хуримтлагдах тусам үүссэн бөгөөд үүнийг эмчдээ заавал хэлээрэй гэж сонссон тул үзлэг бүрт алгасахгүй ярьдаг байсан.
Өнгөрсний дараа хараахад хамгийн их хүч болсон зүйл нь том зүйл биш байв. Нэг өрөөний хүний өгсөн нэг чихэр, цус авдаг сувилагчийн 'өнөөдөр үзүүлэлт зүгээр байна шүү' гэсэн нэг үг, нөхрийн чимээгүйхэн халааж өгсөн нэг аяга ус. Ийм өчүүхэн зүйлс өдрийг тэсэхэд тусалсан. Хол байгаа дэмжлэгээс илүү дэргэд хамт амьсгалж байгаа хүн чухал байв.
6 дахь сүүлчийн хими эмчилгээгээ дуусгаад гарч ирсэн өдөр алга ташилт ч юм уу тийм зүйл болоогүй. Зүгээр л үргэлжийнхээ адил судсаар тариа хийлгээд, үргэлж явдаг замаараа гэртээ ирсэн. Гэхдээ машин дотроос цонхоор гадагшаа харахад нар онцгой дулаахан санагдсан. Дуусчихлаа гээд бүх зүйл нэг дор сайжирдаггүй ч тэр зургааг би даван туулсан гэдэг нь өөрийгөө бахархмаар байв. Одоо яг түүний голд байгаа хүн байвал хэт хол бүү хар, өнөөдрийн нэг удаагаа л бүтэн даваая гэж хэлмээр байна.
Энэ нийтлэл нь нэг хүний хувийн туршлагыг хуваалцсан бөгөөд эмнэлгийн зөвлөгөө, эмчилгээг орлохгүй. Шинж тэмдэг, эмчилгээний талаарх шийдвэрийг заавал өөрийн эмчтэй зөвлөлдөж гаргаарай.