Сүүлчийн хими эмчилгээгээ хийлгээд гарч ирэх өдөр бүгд алга ташиж, баяр хүргэнэ гэж бодсон атал өөрийнх нь сэтгэл хоосорсон юм шиг санагддаг хүн олон. Тэр болтлоо дуусаасай гэж хүсэж байсан эмчилгээ дууссан атал баяр баясгаланаас илүү хоосрол, түгшүүр түрүүлж ирдэг. Ийм мэдрэмж төрж буй өөрийгөө хачирхан, бүр гэм буруутай мэт ч бодогддог. Гэвч энэ бол маш түгээмэл, бас бүрэн ойлгомжтой сэтгэлийн байдал юм.
Эмчилгээ хийлгэх хугацаанд эсрэгээрээ сэтгэлийн нэг буланд бат бэх зүйл байсан. Тогтсон өдөр эмнэлэгт очих, эм уух, шинжилгээ өгөх тэр чанга хуваарь нь үнэндээ хорт хавдартай тэмцэж байгаа гэдэг мэдрэмжийг өдөр бүр баталгаажуулж байсан. Эмнэлгийн баг хажууд нь анхаардаг хамгаалалт ч байсан. Гэтэл эмчилгээ дуусахад тэр хуваарь, хамгаалалт нэг дор алга болдог. Дайсантай тулалдаж байсан фронт гэнэт намуухан болсон мэт, нэгэн зэрэг хоосон уйтгар ингэж ирдэг.
Үүн дээр дахилтын тухай зовнил давхцана. Эмчилгээний явцад ядаж нэг юм хийж байгаа мэдрэмж байсан бол дуусахаар 'одоо зүгээр хүлээхээс өөр аргагүй юу' гэж бодогддог. Бага зэрэг өвдөлт, хөнгөн ядаргаанд ч дахин эхэлсэн юм биш биз гэж мэдрэл хурцаддаг. Ийм түгшүүр нь зориг сул учраас биш, харин том зүйл туулсан бие, сэтгэлийн үзүүлдэг жам ёсны хариу үйлдэл юм.
Эргэн тойрны хариу үйлдэл харин ч ганцаардлыг нэмэгдүүлдэг. Гэр бүл, найз нөхөд 'одоо бүгд дууссан болохоор боллоо' гэж урьдын адил болохыг хүлээдэг ч өөрөө хараахан тэр байранд хүрээгүй байдаг. Бие урьдын адил биш, сэтгэл ч цэгцрээгүй атал хурдан эдгэрсэн дүр эсгэх ёстой мэт дарамт үүсдэг. Энэ зөрүүнээс үүсэх ганцаардлыг үгээр илэрхийлэхэд ч бэрх.
Тиймээс эхлээд хэлмээр байна. Одоо мэдэрч буй хоосрол чинь та сул дорой учраас биш. Том уулыг давсны дараа ирэх жам ёсны чичирхийлэл (aftershock) мэт зүйл бөгөөд цаг хугацаа өнгөрөх тусам аажмаар сулардаг. Хүчээр баяр баясгалантай болохыг хичээх албагүй. Баярлахгүй байгаа өөрийгөө буруутгахгүй байхаас эдгэрэлт эхэлдэг.
Өдөр тутмын амьдралаа нэг дор эргүүлэн авах гэж оролдох албагүй. Маш жижиг зүйлээс — нэг богино зугаалга, дуртай байсан хоолоо нэг удаа идэх, хойшлуулсан найзтайгаа нэг утсаар ярих л хангалттай. Унасан өөрийгөө босгох биш, харин түр зогссон өдөр тутамдаа аажмаар дахин хөл тавих хэмжээ л болно. Өдөр бүр багахан гэсэн хурд одоо хамгийн тохиромжтой.
Хэрэв энэ хоосрол хэдэн долоо хоног өнгөрсөн ч намжихгүй, нойр хүрэхгүй, юунд ч сонирхол төрөхгүй бол энэ нь зоригийн асуудал биш, харин тусламж авах нь зүйтэй дохио юм. Эмчилгээний дараа сэтгэлээ арчлах зөвлөгөө, эсвэл ижил замаар явсан хүмүүсийн бүлэг бол хэзээ ч сул дорой хүний хайдаг газар биш. Биеийн эдгэрэлтийн адил сэтгэлийн эдгэрэлтийг анхаарах эрх танд бий.
Энэ нийтлэл нь сэтгэл санааны дэмжлэг үзүүлэх ерөнхий мэдээлэл бөгөөд мэргэжлийн эмнэлгийн буюу сэтгэл зүйн зөвлөгөөг орлохгүй. Гутрал буюу түгшүүр удаан үргэлжилбэл өөрийн эмч буюу мэргэжилтэнтэй зөвлөлдөнө үү.