Нэг өдөр эхнэр маань хөхөндөө юм баригдаж байна гэж хэлсэн. Урьд нь хэзээ ч мэдрэгдэж байгаагүй хатуу зангилаа. Тэр үгийг сонссон агшинд миний толгой маш богино хугацаанд цав цагаан болсон. Нэг секунд болсон болов уу. Үгүй байлгүй дээ гэж бодсоор атлаа зүрх минь шантав. Маргааш нь шууд эмнэлэгт очихыг хэлсэн.
Эд эсийн шинжилгээ (조직검사) өгснөөс хэдхэн хоногийн дараа эхнэр маань хариуг сонсохоор ганцаараа эмнэлэгт явсан. Би ажил дээрээ байтал гар утсанд минь мессеж гарч ирэв. "Хөхний хорт хавдар гэнэ." Утсаар нь залгасан ч авсангүй. Ажлаа зогсоогоод шууд гэр лүүгээ давхисан. Үүдээ онгойлгоход эхнэр маань шалан дээр сууж унаад уйлж байлаа. Тэр царайг харсан тэр агшнаа би удаан хугацаанд мартахгүй байх даа.
Онош нь нэвчдэст сувганцарын хорт хавдар (invasive ductal carcinoma), хэмжээ нь нэг сантиметр ч хүрэхгүй жижиг хавдар байв. Эргэн тойрны хүмүүс бараг адилхан үг хэлж байлаа. Хөхний хорт хавдар бол зөвхөн хагалгаа хийлгэчихвэл зүгээр гэж, өнөө үед маш сайн эмчилдэг болсон гэж. Эхэндээ би ч тэр үгэнд тулгуурлан сэтгэлээ тайвшруулахыг хичээсэн. Гэтэл их сургуулийн эмнэлгийн (대학병원) үзлэгийг хүлээж байх хооронд интернэт форумын бичлэг, видео гээд олж болох бүхнийг хайж эхэлмэгц, мэдэх тусам бүр айдас минь нэмэгдэв. Жинхэнэ хүнд үе тэндээс эхэлсэн.
Шөнө нойр хүрэхгүй болов. Дөрвөн ч цаг унтаж чадахгүй эргэлдэж, зүрх минь дэмий л дэлсэж, цээж минь дарагдсан мэт байв. Тэр бүхний дунд гэрийн ажил, хоол хийх, цэвэрлэгээ гээд бүгдийг нь би өөртөө үүрсэн. Эхнэр маань өчүүхэн ч атугай бага гутрах болов уу гэж. Ажилдаа очоод ч толгой минь ганц л тэр бодлоор дүүрэн байв. Юу ч болоогүй мэт дүр эсгэх нь хамгийн хэцүү байсан.
Бүх шинжилгээгээ дуусгаад профессортой дахин уулзлаа. Нэг талын хөхөнд хорт хавдар хэд хэдэн газар тарсан тул бүрэн авах мэс засал (전절제) хийх ёстой гэв. Дааврын эерэг (호르몬 양성) шинжтэй харагдаж байгаа, тунгалгийн зангилаа (림프절) руу тархсан эсэхийг хагалгааны дараа л мэдэж болно гэлээ. Эцэст нь робот ашиглан бүрэн авах болон зэрэгцээ сэргээн босгох (동시재건) хагалгааг хамтад нь хийх өдөр тогтов. Гайхалтай нь, өдөр тогтмогц харин ч түгшүүр минь багахан багахнаар тайвширч эхэлсэн. Тодорхойгүйгээр хөвж яваа айдас минь "энэ өдөр, энэ хагалгаа" гэсэн тодорхой зүйл болохоор л би гишгэх газартай болсон мэт санагдав.
Түгшүүртэй сэтгэл минь бүрмөсөн арилаагүй л байна. Тийм болохоор ийнхүү эмх замбараагүй урт бичвэр сараачиж байна. Хагалгаа эсэн мэнд өнгөрөхийг өдөр бүр залбирч байна. Энэ л замаар алхаж яваа хүмүүс байгаа байх, бид бие биедээ бүх зүйл сайхан болно, бид чадна гэж хэлэлцмээр байна. Энэ бол ердөө нэг асран хамгаалагчийн түүх төдий тул онош, эмчилгээтэй холбоотой ямар ч шийдвэрийг заавал хариуцсан эмч нартайгаа зөвлөлдөнө үү.