Эхэндээ зүгээр л боловсролт муудсан гэж бодсон. Хооллосны дараа гэдэс дүүрэх мэт, нурууны яг голд бага зэрэг өвдөж байсан нь хэдэн сар үргэлжилсэн. Юу ч биш байх гэж бодоод явсаар эцэст нь эмнэлэгт очтол цусны шинжилгээнд хавдрын маркер (tumor marker) хэвийн хэмжээнээс хол давсан гарсан. Нэмэлт шинжилгээ хийсний дараа нойр булчирхайд (pancreas) асуудалтай, ойролцоогоор 2-р үе байх магадлалтай гэж хэлсэн. Тэр мөчид тархи цав цагаан болж хоосрох гэж юу болохыг би анх удаа мэдэрсэн.
Аз болоход бусад эрхтэн рүү тархсан ул мөр харагдаагүй учраас мэс засал хийх боломжтой байдалд байсан гэдгийг хэлсэн. Эргэлзэх шалтгаан байгаагүй. Мэс заслын арга нь нойр булчирхайн толгойн хэсгийг авах том мэс засал байсан бөгөөд дуустал нь долоо орчим цаг зарцуулсан гэдэг. Эдгэрэлт нь үнэндээ удаан байсан. Хурдан эдгэрнэ гэж найдаж байснаас бие нь сэтгэлийн хэрээр дагахгүй байсан тул бухимдсан өдрүүд ч олон байсан. Гэсэн ч аажмаар, үнэхээр бага багаар сайжирч, эхэндээ тэр өндөр байсан үзүүлэлт нь аажмаар буурч одоо тогтвортой хэмжээнд орсон. Компьютер томографид (CT) ч одоогоор дахин сэдрэлтийн шинж тэмдэг алга.
Онош тогтоогдсоны дараа толгойд хамгийн түрүүнд бодогдсон зүйл нь "тэр алдартай том эмнэлгүүд рүү очих ёстой юу" гэдэг байлаа. Би ч эхэндээ Сөүл хотын нэр хүндтэй хэдэн эмнэлгийг яаран эрж хайсан. Гэр бүлийнхэн ч бүгд тийшээ зөвлөсөн. Гэтэл их хөдөлж явах тусам арай өөр бодол төрж эхэлсэн.
Өвчтөн хэт ихээр цуглардаг газар учраас профессор хүн миний нөхцөл байдлыг нэг бүрчлэн санаж анхаарах нь бодит байдал дээр хэцүү. Доод эмч нар чадахаараа хичээж үздэг ч энэ нь системийн хязгаарлалт болохоос хэн нэгний буруу биш. Мэс засал товлуулахын тулд удаан хүлээх шаардлагатай байсан бөгөөд эмчийн өрөөнд нүүр тулан суун ярилцах хугацаа их байвал хэдхэн минут байлаа. Тэр нь надад арай эвгүй санагдсан.
Тэгээд орон нутгийн их сургуулийн эмнэлгийг (university hospital) ч судалж үзтэл гэнэтийн зүйл байлаа. Профессоруудын намтрыг харахад эцэст нь тэр том эмнэлгүүдэд дадлага хийж, ижил сургууль төгссөн хүмүүс олон байсан. Онцгой тохиолдол биш л юм бол гэрийн ойролцоох их сургуулийн эмнэлэгт ч хэдийд ч итгэн даатгаж болно гэдгийг шууд харьцуулж үзсэний эцэст л ойлгосон. Нэр хүндэд татагдан зүгээр сохроор хүлээснээс илүүтэй миний биеийн байдлыг хэн хамгийн түрүүнд үзэж, эргэлзэлгүйгээр мэс засал руу хөтлөн авч явах нь надад илүү чухал байсан. Тэр шалгуураар сонгосон бөгөөд үр дүнд нь мэс засал ч хурдан товлогдож, эмнэлэгт хэвтэх хугацаандаа нягт нямбай үзүүлсэн.
Энэ нийтлэлийг бичиж буй шалтгаан ганц. Тодорхойгүй шинж тэмдэг байсан ч байнга бүү хойшлуул гэдэг. Би ч хэдэн сар чирэгдсэн бөгөөд хэрэв илүү хожимдсон бол яасан бол гэж бодоход зүрх шантарна. Бага ч атугай хачин санагдвал эхлээд шинжилгээ хийлгээрэй. Ижил санааг зовсон шөнө нойргүй хоносон хүмүүст бага ч атугай лавлагаа болвол сайн байна. Бүгдэд нь чин сэтгэлээсээ эрүүл энхийг хүсье. (Энэ бол ердөө нэг хүний туршлага болохоор эмчилгээ болон эмнэлгийн сонголтоо заавал өөрийн эмчтэйгээ зөвлөлдөж шийдээрэй.)