Хүүхэд өвдөж эхлэхэд эцэг эх аяндаа зөвхөн эмчилгээ рүү бүх анхаарлаа хандуулдаг. Эм, үзүүлэлт, дараагийн шинжилгээний хуваарь. Тэгсээр байтал нэлээд хожуу болж байж нэг зүйлийг ойлгодог. Хүүхэд маань найзуудаасаа холдож байгааг. Эмнэлэгт хэвтэх нь уртасч, дархлаа нь сулраад сургуульдаа явж чадахгүй болоход хэзээнэ нэгэн цагт нийтийн чатнаас гарч, төрсөн өдрийн ярианаас ч хасагдсан байдаг. Хүүхдийн хувьд энэ нь өвчинтэй адил ганцаардмал зүйл юм. "Зөвхөн би л хасагдсан" гэдэг мэдрэмж бодсоноос удаан сэтгэлд үлддэг.
\nТиймээс эмчилгээний эхнээс найзын харилцааг зориуд анхаарах нь зүйтэй. Том хэмжээтэй байх албагүй. Хүүхдийн чинь дуртай байсан нэг хоёр найз, эцэг эх нь хоорондоо ойр гэр бүлийг сонгоод "Манай хүүхэд сүүлийн үед ийм байдалтай байгаа болохоор хааяа холбоо барьж байж болох уу" гэж шударгаар хэлж тавих юм. Үнэндээ ярьж эхлэхэд ихэнх эцэг эх дуртайяа тусалдаг. Гэхдээ хэт олон найзад нэг бүрчлэн нөхцөл байдлаа тайлбарлаж эцэг эх ядрах хэрэггүй. Гүнзгий холбогдох нэг хоёр хүн л хангалттай.
\nХүүхдүүд хоорондоо холбогдох арга нь хүүхдийн биеийн байдалд тохирно. Тэнхээтэй байх үед видео дуудлагаар нүүр тулан ярилцаж, хүндрэлтэй байх үед богино мессеж эсвэл нэг тоглоом тоглоход л болно. Үнэндээ өнөөгийн хүүхдүүд хамтдаа онлайн тоглоом тоглох, эсвэл хошин зураг солилцох төдийгээр "бид одоо ч найзууд хэвээрээ" гэх мэдрэмжээ хадгалдаг. Найз нь эргэж ирэхийг хүсэх үед дархлааны байдлыг эмнэлгийн багтайгаа эхлээд шалгаж, боломжгүй бол гар бичмэл захидал, видео мессеж зэрэг өөр замыг нээж өгөх юм. Найзууддаа өвчний талаар хаана хүртэл хэлэхийг хүүхдээсээ асуу. Зарим хүүхэд бүгдийг хэлэх нь амар, зарим хүүхэд урьдын адил харьцаасай гэж хүсдэг.
\nСургуультайгаа холбоогоо ч хамт анхаарах нь зүйтэй. Ангийн багшид нөхцөл байдлыг хуваалцвал ангийн найзууд нь видео захидал хийж илгээх, арга хэмжээний зураг дамжуулах зэргээр хүүхдийг чинь анхаардаг тохиолдол олонтаа. Эмнэлгийн сургууль (hospital school) эсвэл цахим хичээл гэх мэт үе тэнгийнхэнтэйгээ хамт сурах боломжтой тогтолцоо байвал ашиглаж үзэх нь нэг арга. Хичээлийн ахицаас илүүтэйгээр хүүхэд "Би одоо ч сурагч хэвээрээ, ангийнхаа нэг гишүүн" гэж мэдрэх нь гол юм. Тэр харьяаллын мэдрэмж эмчилгээг тэвчих хүч болдог.
\nЭмчилгээ дуусч сургуульдаа эргэн орох өдрийг урьдчилан төсөөлж бэлдэхийг бас бүү март. Удаан хугацаагаар хол байсан тул дахин эвлэлдэн нийлэхэд цаг хугацаа орох бөгөөд үс эсвэл гадаад төрхийн өөрчлөлтөд хүүхэд ичиж сүрдэж болзошгүй. Эргэж орохын өмнө ойр дотно хэдэн найзтайгаа эхлээд уулзаж уур амьсгалыг зөөлрүүлэх, эсвэл хүүхэд өөрийн байдлаа найзууддаа хэрхэн тайлбарлахыг хамт дасгал хийж үзвэл нэлээд хялбар болдог. Эцэг эхэд өчүүхэн мэт санагдсан ч хүүхдэд найз гэдэг бол өөр нэг эмчилгээ юм.
\nХүүхэд бүрийн зан төлөв, эмчилгээний явц өөр өөр тул энд бичсэн арга бүгд тохирохгүй байж магадгүй. Манай хүүхэд одоо юунд хамгийн их зовж байгааг дэргэд нь байгаа эцэг эх хамгийн сайн мэднэ. Эмнэлгийн баг, сургуулийн багштай чөлөөтэй зөвлөлдөн, хүүхдэдээ тохирсон хурдаар аажуухан явбал болно.