Хими эмчилгээ эхлэхээс хэдэн өдрийн өмнө эмч нар кемопорт (chemoport) суулгая гэлээ. Цээжний арьсны доор товч шиг жижиг төхөөрөмж хийгээд тэндээсээ том судас руу очих гуурс холбож тавьдаг гэв. Удаа бүр гарын судас хайж хатгах шаардлагагүй болж, хүчтэй эм нарийхан судсыг гэмтээхээс хамгаалдаг гэнэ. Толгойгоороо ойлгож байгаа ч тэр жижигхэн биед дахиад л ямар нэг зүйл суулгана гэдэг үг сэтгэлд минь удтал дарагдсан.
Суулгахыг мэс заслын өрөөнд богино мэдээ алдуулалтын (наркоз) дор хийсэн. Хүүхдийг оруулаад коридорт хүлээж байсан тэр гучаад минут ямар урт байсан гээч. Дахин уулзахад хүүхэд цээжиндээ жижиг боолттой, түүний доор товч төдий зүйл арьсан дор бага зэрэг товойж тэмтрэгдэв. Эхэндээ тэр хэсгийг тэмтрэхээс ч болгоомжилж, тэврэхдээ ч эсрэг талаар нь тэвэрдэг байлаа.
Хэрэглэж эхлэхэд процедур бодсоноос цэвэрхэн байв. Хими эмчилгээтэй өдөр сувилагч порт дээрх арьсыг халдваргүйжүүлээд тусгай зүүг 'тук' хийтэл хатгадаг бөгөөд урьдчилан мэдээ алдуулах тос түрхэж тавьбал хүүхэд бага өвддөг. Тэр нэг л хатгалтаар тухайн өдрийн цусны шинжилгээ, эмийн дусаал, шингэн бүгд шийдэгддэг. Гарыг нь хэд хэд хатгуулж уйлдаг байсан өмнөх үеийг бодоход хүүхэд, би хоёр энэ жижигхэн төхөөрөмжид аажмаар талархах болов.
Гэртээ хийх арчилгаа үнэндээ илүү санаа зовоосон. Зүүг авч ирсэн өдөр хатгасан хэсгийг цэвэр байлгаж, наасан боолт нь норох юм уу гарахаас сэргийлж хянадаг байлаа. Усанд орохдоо тэр хэсэгт ус хүрэхгүйн тулд ус нэвтэрдэггүй наалт наах юм уу зөөлөн арчиж орлуулдаг байсан. Хүүхэд хөдөлгөөн ихтэй учраас порттой хэсгээ хүчтэй мөргөхөөс сэргийлэх нь ч сэтгэлийн минь нэг буланд байнга байв.
Хамгийн аймшигтай нь халуурах үе байлаа. Порттой хүүхдэд тэр гуурсаар дамжин бичил бие орж халдвар үүсэж болно гэж сонссон болохоор шөнө хүүхдийн дух халуу оргиход зүрх минь шимширдэг байв. Портын эргэн тойрон улайж хавдсан эсэх, идээ гарч байгаа эсэх, хүүхэд тэр хэсгээ өвдөж байгаа эсэхийг шалгаж, 38 хэмээс давбал эргэлзэлгүй эмнэлэг рүү залгадаг байлаа. 'Юу ч биш бол яана' гэдэг бодлыг хойш тавьсан нь дээр гэдгийг хэдэн шөнийг туулж байж сурсан.
Эмчилгээ удаашрах тусам тэр жижигхэн товч хэзээ нэгэн цагт манай өдөр тутмын амьдралын нэг хэсэг болж хувирлаа. Хүүхэд 'энэ юмны ачаар л өвдөхгүйгээр эм тариулдаг юм' гэж нэлээд номхон хэлдэг болсон. Эхэндээ дахиад нэг айдас байсан зүйл өнгөрч хараад урт хүнд замыг хамт туулж өгсөн найдвартай суваг байж дээ. Ийм замыг дөнгөж эхэлж буй эцэг эх байвал эхний тэр сандрал цаг хугацаа өнгөрөх тусам гарцаагүй дадал болж хувирна гэж хэлмээр байна.
Энэ нийтлэл нь асрагчийн хувийн туршлагыг хуваалцсан бөгөөд эмнэлгийн зөвлөгөө буюу стандарт арчилгааны заавар орлохгүй. Кемопортын арчилгаа, халуурахад хариу үзүүлэх нь хүүхэд бүрийн байдлаас хамаарч өөр байж болох тул заавал өөрийн эмчийн зааварыг дагана уу.